คุณเคยสงสัยไหมว่าความเคยชินคืออะรัย ผมจะบอกให้ว่าความเคยชินนั้น เกี่ยวกับการที่คน ๆ เราทำอะรัยๆเหมือนกันทุกวัน หรือประจำนั้นเอง และแล้ววันนึงผมก็เกิดสงสัยอะรัยบางอย่างขึ้นมา คุณเคยสงสัยหรือป่าวว่าจากปากทางบ้านคุณไกลหรือป่าว แล้วเรื่องนี้ก็เกิดขึ้น ผมเริ่มต้นเรื่องนี้จากการสงสัย ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงคิดว่าจะเดินจากปากทางเข้าบ้านตัวเอง ฟังดูแล้วก็ไม่น่าจะไกลมาก ผมก็คิดเหมือนคุณนั้นแหละ แต่ถ้าใครรู้จักผมและรู้จักบ้านของผม ก็จะรู้ว่ามันไกล้หรือไกล ผมเริ่มเดินจากปากทางโรงไฟฟ้า(สามเสา)เข้ามา ตอนนี้คุณคงจะคิดว่า "มึงบ้าหรือป่าวว่ะ" ผมก็ว่าอย่างนั้น ผมเริ่มเดินตอน 17.35 น. เดินมาเลื่อยๆ ตอนแรกก็ไม่คิดอะรัย คิดแค่ว่าเดินให้มันถึงบ้านอย่างเดียว พอเดินไปซักพัก ก็เริ่มมีอะรัยให้คุณเรียนรู้มากมาย ขณะที่ผมเดินอยู่นั้น ผมได้เจอกับงานงานนึง มันคืองานศพ ผมคิดอะรัยได้บางอย่างว่าทำไม่ทุกวันที่กูขี่รถผ่าน ทำไมมึงไม่ตายทำไมต้องมาตายวันที่กูเดินด้วย (สมน้ำน่ามึงไอบ้า) คุณคงคิดอย่างนั้นกับผม เดินไปอีกนิด หมาก็จะกัดซะงั้ย กลัวแทบตาย แต่ก็ผ่านมาได้ ถึงตอนนี้ผมเริ่มคิดว่ากูเดินทำไมว่ะ เหนื่อยชิบหาย แต่ก็เดินต่อไปเลื่อยๆเหมือนเดิม จนถึงบ้าน ตอนเวลา 18.50 น.ใช้เวลาไป ชั่วโมงกว่าๆ เรื่อที่ผมเล่ามาคุณคงคิดว่ามันมีอะรัยว่ะ แล้วมึงเดินเพื่ออะรัย ถ้าคุคิดแค่นั้นคุณก็จะอยู่แค่นั้น แค่ถ้าคุณมองให้ลึกกว่านั้นคุณก็จะเห็นอะรัยบางอย่างที่คุณไม่เคยแม้แต่ที่จะเหลียวมองมันเลย ทั้งๆคุณก็ขี่รถผ่านมันทุกๆวัน คุณเห็นป้ายทุกป้ายที่ปักตามข้างทางหมดทุกป้ายแล้วหรือยัง คุณเคยหยุดอ่านมันหรือป่าว แล้วคุณว่ามันปักมานานเท่าไหร่แล้ว ? คุณเคยนับหรือป่าวว่าตั้งแต่ปากทางจนถึงบ้านคุณ มันมีถังขยะกี่ใบ ? แล้วคนที่อยู่ข้างๆคุณละคุณเคยมองเห็นเค้าหรือป่าว ................คุณลองหันไปมองเค้าและถามใจตัวเองว่าคุณคิดอย่างรัย ? คุณคงไม่สงสัยแล้วว่ากูทำไปทำไม คำตอบคงอยู่ในใจคุณแล้ว